Durch schmiege Nacht
Schweigt unser Schritt dahin
Die Hände bangen blaß um krampfes Grauen
Der Schein sticht scharf in Schatten unser Haupt
In Schatten
Uns!
Hoch flimmt der Stern
Die Pappel hängt herauf
Und
Hebt die Erde nach
Die schlafe Erde armt den nackten Himmel
Du schaust und schauerst
Deine Lippen dünsten
Der Himmel küßt
Und
Uns gebärt der Kuß!
5
10
15
MARXA VESPRAL
Per la nit acollidora
avança callat el nostre pas
Les mans frisen pàl·lides per un horror crispat
La resplendor talla en ombres esmolades la nostra testa
en ombres
ens talla!
A dalt titil·la l'estrella
L'àlber penja amunt
i
aixeca amb ell la terra
La terra esllanguida abraça el cel nu
Tu mires i t'estremeixes
Els teus llavis fumegen
El cel besa
i
el bes ens infanta!
5
10
15
(Or) Kurt PINTHUS (ed.), Menschheitsdämmerung. Ein Dokument des Expressionismus. (Lernmaterialien), Hamburg: Rowolht Verlag, 1959, p. 143.
August Stramm (1874-1915): Text nach Erstdrucken, Zeitaffel, Bibliographie, Impressum. Bibliothek Westfalika.
ALTRES POEMES D'AUGUST STRAMM EN TRADUCCIÓ DE RAMON FARRÉS I JOAN PARRA |
ANDERE GEDICHTE VON AUGUST STRAMM ÜBERSETZT VON RAMON FARRÉS UND JOAN PARRA